Letter 1081

From: Isidore of Pelusium, monk To: An unnamed person, bishop Date: ~410 AD Context: Isidore writes on matters of vice. Vice needs no teacher — it comes naturally to our fallen nature. But virtue must be learned, practiced, and sustained by constant effort and divine grace.

ἴπ εογοπαπὶ αἀππὶ, εἰ τοίαπι φεπεταιίἱοπῖξ. θΘυδηδοφυΐϊάεπι οἰγου!αγῖίβ οοὲ ἤφυγα (οεπρθΓ[, ] 0ρ6 οὐπι ( δαριΐθ5 αἰγουπγοϊναιιγ ἔῃ Πα - Β ΠΕΡῚ ΤΗΣ ΤΟΥ͂ ΠΑΝΤΟΣ ΔΗΜΙΟΥ͂ΡΓΙΑΣ. Α΄. - ΙΣΙΔΩΡΩ ἘΠΙΣΚΟΠΩ. Ἑὶς τὸν στέφανον ἐνιαυτοῦ καὶ τροχοῦ γεγέσξως. Ἐπειδὴ χυχλικόν () ἐστι τοῦ χρόνου τὸ σχῆμα, τῆς μὲν ἡμέρας ἑπτάχις ἀναχυχλουμένης, τῆς δὲ ΥΔΆΙΖ ΓΕΟΤΙΟΝΕῈΒ ΕΤ ΝΟΤΑ͂. μακάρων νήσους, χαὶι λειμῶνας δὐανθεΐς, καὶ εὐωδίαν “πολλὴν, χαὶ αὔραν λεπτην, καὶ χοροὺς ἐχεΐ διατρί- ἔοντας, χαὶ λευχὴν περιδλεδλημένους στολὴν" καὶ ἄδοντας ὕμνους τινάς" χαὶ ὅλως χαὶ ἀγαθοῖς χαὶ πο- νηροῖς ἀποχειμένην ἀντίδοσιν, μετὰ τὴν ἐντεῦθεν ἔξοδον" μὴ τοίνυν ἀπιστῶμεν γέενναν, ἵνα μὴ ἐμπέ- σωμεν εἰς αὐτῆν. Οφίογυπι, υἱ ΟἸη ἰλπ ἰὐδιΠΠΠοη Ριαιοηΐς οἱ δογσυη)., δδοῦγί πὶ, αυΐ ἱπβίαν δἰηϊ ΟΠ Ἶ ΠῚ, ΘΟ ΓΒ. νοίογὶ8 ΟΟΠ) οἱ, . ἰ8 Ρ] ΠΟΙ .᾿ δἶνο ὈΪΡΒΠ05 6διῖ. γαγίδηϊ δΐπι βου ρίογοβ αυἱ πουΐά οουβαγγάγηηῖ, δβογ ὲῖ δυδιίϊηυ5 ΜΑΓΙΥΓ ἴῃ . ὧδ πιοπατοῆία Βεὶ ; Ὠυΐς ΟἸο6η8 Αἰεχδηαγίηυ ἢθ..ν διγοπηιαῖ. οἱ Ευπαου λυ . χ., γγωραγαί. εουαποείΐεα,, πος πο ΤὨΘοΙογοῖυ5 ογοΐ, δὲ μτουΐά6η- ἶα θεῖ, ἴῃ ορεγα πογϑρδυ (Οτιροδηΐο. δῇρει. ἔχ λόγια δἷπ ϑογίριϊδ ΔΌΓΟΟΒ ἰδῖοϑ ΘΟ ΓΘ5 ( ΓυἰΓῸ Ἰυδίοῖο οἱ ροθινῖβ ἱπηρίονυι σομπίγιαυο φίογη ρίυ- Ιυπὶ φϑυάίϊᾳ,, ἰι8 ἀυχὶ οΟμ οἰ . Οἴει σὺ τοὺς θανόντας, ὦ Νικχόστρατο (αἰ. Νιχό- Τρυφῆς ἁπάσης μετααθδόντας ἐν βίῳ μὲν Καὶ γὴν καλλύψειν, ὡς ἀπὸ τοῦ πάντ᾽ εἰς χρόνον Πεφευγέναι τὸ Θεῖον, ὡς .1ε.1ηθότας ; Ἔστιν Δίχης ὀφθαλμὸς, ὃς τὰ πάνθ᾽ ὁρᾷ. Καὶ γὰρ καθ' Αδην δύο τρίδους νομίζομεν, Μίαν δικαίων, ἑτέραν δ᾽ ἀσεδῶν εἷγ᾽ ὁδόν. ΕἸ γὰρ ὁ δίκαιος κἀσεθὴς δξουσιν ἕν, “Δρπαζ ἀπειλθὼν, κιλέπτ᾽, ἀποστέρει, κύκχα. Μηδὲν πιλαγηθῃς" ἔστι κὰν δου χρίσις, Ἤνπερ ποιήσει Θεὸς, ὁ πάντων Δεσπότης, Οὗ τοὔνομα φοδερὸν,, οὐδ᾽ ἂν ὁὀγομάσαιμ' ἐγὼ, Ὃς τοῖς ἁμαρτάγουσι πρὸς μῆχος βίον Δίδωσιν. Εἴ τις δὲ θνητῶν οἴεται τ᾽ οὐρήμερον Κακόν τι πράσσων τοὺς θεοὺς .1εληθέγαι, Δοχεῖ πογηρὰ, καὶ δοχῶν ἀλίσκχεται, "Ὅταν σχοιὴν ἄγουσα τυγχάνει δίνη. ὋὍρᾶθ', ὅσοι δοκεῖτϑ οὖκ εἶναι Θεόν. Ἔστιν γὰρ, ἔστιν" εἰ δέ τις πράττει κακῶς Κακὸς πεφυκὼς, τὸν χρόνον χερδαιγέτω. Χρόνῳ γὰρ οὗτος ὕστερον δώσει δίχην. Οπογαπι δϑηιθι πὶ δ. αἱουπαᾳυὲ [,δ(ηἷδ η4Γ118 δχργΐ θ8Π) : Ταης αγϑίίτατε πιοτίμος, Νιιοοείταῖε (νοὶ Νὶεοναϊεὶ πη οπιηῖδμε σαὶ “οἰϊεὶϊὶς δι ρετ ει ἐὶς υοἰμίαγμη!, πμπιο εἰς σοπίοθὲ, Εσχίπής Νιπιθη ἀυϊΥηῆο ἰδπιροῦ ὑι ἰαἰφαπὶ., αἰφμε αὖ δος [θα ε ἐαὶϊπιαπί", θιιώ οἰπεία εὐτγπαηπί, δι κιπὶ ἐἰππιΐπα. Ναπι εἐτεοαϊπιις ἀκπας αα ἱπίεγος νἱαξ : θμαγμηι μπὰ Ἰμδίοταπι; ἱπηρίοτι μα ἐεἰ αἰ(ΕΥΠ.᾿ Θιυοά εἰ εἰ ρὲοε εἰ ἱπιρίος ἐαάεπι πιαηεῖ οτίνηα, φιΐη [ἐτας΄, εἴθραξ, εἰ παγραρφεᾶ Αι αφμϊα φιοιι8,) εἰ ἱπία δμπεἷδ ππΐδοδας, (μά οὐδίαι Εγτον, οϑοηεξ, πὲ ( [αδεὶηεῖ ϑιια φμεηιῆνε ἰο[ππείμην ἠιανοπί ατὐϊιτία, Οιιεὶς γγωδιαοῦ!ϊ! οπιπὶμηπ ΤΘΟΙΟΥ [) (ἐ)ες ᾿τοπιεπάτιπι ποηιεῖ οἤατὶ μαμὰ φιεαπι : Ρεοοαπίθως φυὶ ξῶρε υἱαπηι Ῥγοτγοθαί. Αἱ εἰ φιιὶς ἐδὲ πιοτιαἰδειπι, τπαία ἐπ αἶδε Θεὲ ἀππὶ Ῥαϊγαὶ, οἰαπι αἰϊδ μείαϊ [οτὸ, ἤαϊεδο ἰδ μμίαϊ, δ6δ6 ἱπημ6 σα8468 ἱπάμὶ!, Ῥοποο ϑεμηι ραμίμπι (πἰθεοῖ! εἰ . ᾿ς ψίαει6 νος, φιιοὶς [αὐτί ἐμπὶ πιιπιΐπα : Εει, εεἰ ὕοιις, δεά ἱπιργοῦε δὲ φιὶς [αοἷξ ῥγαυώ ἱμαοϊὲἐς, ἰοηπιριι6 ἰμοτὶ[ἀεῖαι εἰδὶ. βοεῖ παπιφμε μώπας [6ἤ]ΡΟγ6 εἰαρεο ἀαδῖϊ, Ππ τὸ φυοαυδ ΡΙ πὐλτὶ ἰΘεεἰπιοηίιπ ἐπ Θίψηιρ. ᾧ ὁ υἹυγὰ Υἱῖία, 6ἱ ἴῃ Θὰ δ ρρ ᾿πρίοΓ ἢ ἢ - Ρἰιογι , οἱ ρίογυῃ! "δα υΐπὸ φαυά ὑσηυδιι βπηἰδπἀ8. ἈΙΤΊ. () Ἐπειδὴ κυχιλιχόν.. Ιἀσιὴ ο9ἱ Ἰηἰ ἰἸ ΓΙ ἘΡΙΘΤΟΙΑΆΜ . ΙΥ. --- ΕΡΙΘΤ. Π. ἑδδοιάδος εἷς μῆνα, τῶν δὲ μηνῶν εἰς ἐνιαυτόν " χαὶ Α πιδάδῃ), μον οπι)δάδ δυίοπι ἴῃ πΙΘΏθ6Πι, ΠΘΠ865 γε πάλιν εἰς τὰ αὐτὰ σημεῖα ἀποχαθίσταται " διὰ τοῦτο πῇ μὲν στέφανον ἐνιαυτοῦ, πῇ δὲ τροχὸν γενέσεως ἐχάλεσεν ἡ Γραφή" χύχλου γὰρ χαὶ στεφάνου χαὶ τροχοῦ τὸ αὐτὸ σχῆμα. Τῶν τεσσάρων ὡρῶν, ἕαρι- νῆς, φημὶ καὶ θερινῆς, μετοπωρινῆς χαὶ χειμερ!- γῆς, τρόπον τινὰ τὰς [χεῖρας συναπτουσῶν χαὶ τὸν ὀνιαυτὸν ἑλιττουσῶν, ἀρίστην χορείαν χορεύου- σιν (). Οὕτω γὰρ σοφῶς καὶ ἑναρμονίως ὑπὸ τοῦ ἀριστοτέχνου Θεοῦ ἐδημιουργήθησαν, ὡς ἠρέμα ἐχά- στῆς τὸ τέλος τῇ ἀρχῇ τῆς ἄλλης χιρνώμενον λανθα- ϑφόντως χαὶ ἀνεπαισθήτως χαὶ ἀδλαδῶς ἐν () τοῖς σώμασι χορεύειν. Ἵνα δὲ σ