From: Unknown correspondent
To: Pope Hormisdas, Rome (Constantinople)
Date: ~515-523 AD
Context: Part of the papal correspondence surrounding the Acacian Schism (484-519), the major breach between Rome and Constantinople over the condemnation of the Monophysite patriarch Acacius. Pope Hormisdas (514-523) worked tirelessly to resolve this schism, which was finally healed in 519 under Emperor Justin I.
[This letter is part of the extensive diplomatic correspondence generated by the resolution of the Acacian Schism. The schism had divided the Eastern and Western churches for thirty-five years over the condemnation of Patriarch Acacius of Constantinople, who had promoted a compromise formula (the Henotikon) that Rome rejected as insufficiently orthodox. Hormisdas conducted negotiations through multiple embassies to Constantinople, exchanging letters with emperors, patriarchs, imperial officials, and powerful aristocratic women at court. The correspondence reveals the machinery of late antique ecclesiastical diplomacy: formal theological demands, careful diplomatic language, networks of lay and clerical allies, and the constant anxiety of a pope trying to manage events happening months away by letter.]
seu
(^'^od, Belatio synodi Constantinopolitanae ad Hormisdam.
acc. d. Synodus papam certiorem facit de ordinatione Epipkanii, cyju» et Itmdes pro- P-^^
3()r<lov.; sequitur, Tum legatos suos commendat.
Domino nostro sancto ac beatissimo patri patrum
archiepiscopo et patriarchae Hormisdae Theo-
Est autem commoretur id quod tardet succurrere, ac deinde eorum ^ in sanctiM
locis hahitant nomine intelliguntur Jerosolymitani, quibus etiam praecipuam im-
pendi curam imperator epist. 129 n. 4 rogat.
EP18T0LAE 130. 131. 951
philus, BasiliscuSy Esaias^ Anastasius^ Fater-
nus^ Martianus et cetera sancta synodus^ quae
in Constantinopolitana est civitate congre-
gata.
1. Innumerabilem et investigatam magni Dei et Salvatoris no-
stri Jesu Christi sapientiam^ quantum hominibus datur intelligi; con-
sideranteSy caritatem ejus immensam juste miramur^ et cum magna
clamamus voce : Quis loquetur potentias Domini, auditas faciet omnes ^q^ ^. *
laudes ejus? Ecce enim per bonam voluntatem sanctae et unius
essentiae Trinitatis et intercessiones gloriosae Mariae virginis, studio
quoque et vigilantia Christianissimi et fidelissimi imperatoris et piis-
simae reginae^ olim quae fuerant membra divisa^ per Spiritus sancti
gratiam ad unitatem et caritatem perfectam sunt redacta: et sicut
Moyses et Aaron duces Dei vere culturae Israehticae nominati, nunc
ita et nos gaudentes clamamus: Cantemus Domino! gloriose enim ho- ^^
noriftcatus est; adjuior et protector factus est mihi in salutem! Et haec
sentire et praedicare cum fiducia sumus edocti.
2. Considerantes autem caritatem et l)eo amabilem vestrae bea-
titudinis vitam etiam ex his, qui a vobis sunt destinati reverendissimi
legati; similiter et pacem sanctarum Dei ecclesiarum tam senioris
quam novellae Romae^ cui nos ipsi participes fuisse monstramur,
bono pastori et principi omnium Christo Deo nostro consuete gratias
referimus. Nam post obitum sanctae recordationis quondam archi-
episcopi et patriarchae Johannis Constantinopolitanae civitatis Deus,
qui propriam sanctam Ecclesiam in petra rectae fidei incorrupta
fiindavit, et portas inferi non praevalere ei decrevit, dedit nobis Matth.
sanctum pastorem et patriarcham Epiphanium, virtutibus et corre- *
ctionibus^) et meditatione divinarum florentem scripturarum, rectam
quoque tenentem fidem, et orbatorum paternam regentem^) soUici-
tudinem, et, quid amplius dicam, omnem praeconiorum foiitem trans-
cendentem. His ergo virtutibus poUens, non immerito proprias et
creditas sibimet maximas Ecclesiae curas sapienter et honeste ges-
teatem. Sic aliquando Juvenalem Jerosolymitanum episcopum particulam sanciae
Crucis cum eulogiis ad Leonem misisse, ex ipsius Leonis epistola 139 c. lY colli-
g^tur. — Ibidem mox G* olo serica, ed. serica.
131 ^) Pro correctionibus haud dubie graece erat ratg naidiCaig. Vocis autem
naiSsCa duplex est potestas. Aliquando enim correptionem et castigationem,
saepius disciplinam) eruditionem ac litterarum studium sonat. Nec ambiguum
est, quin hic instituiis, Utterarum studiiSy seu disciplinis et eruditione interpreti
praeferendum fuerit. Hormisdam institutis legisse, ex rcscripto seu epistola 139
manifestum fiet.
') Magis arrideret gerentem. Epiphanius supra epist. 111 Johaunis decesso-
ris sui sjncellus praedicatur. Eumdem et orphanotrophiis praefuisse, seu or-
phanorum curam cum iaude gessisse, hinc discimus. Theophanes pag. U2 (ed.
Bonn. p. 256) Februarii 25 die eum ordinatum tradit.
(a.520.) sisse diguoscitur^ habeus iu meute illud^ quod a sacri cautici auctore
Psalm. relatum est: Os meum loqueinr sapientiam^ et meditafio cordis mei
^'^* pnidentiam. Uude secuudum rectam et probabilem fidelissimi et
Christiauissimi uostri priucipis et piissimae regiuae et gloriosissimo
rum commuuis reipublicae procerum seuteutiam; uostra quoque etiam
omuium iu hac urbe habitautium testificatioue; judicium Pauli mira-
1 Tim. bilis commuuis Ecclesiae doctoris uon est iu eo fraudatum , qoi
^»^' irreprehensibilem debere esse episcopum deuuntiat: ita et nostrum
poutificem virtutibus undique corouatum esse videmus. Igitur ecde-
siasticam legem implentes^ apostolatui vestro salutationis debitom
persolveutes officium, speramus, ut amplius caritatis vinculum et
patemum affectiuu circa uos caritas vestra custodire dignetur, et
sapieuti guberuatioue et humilitate^ quae Christianum decet; et man-
suetudiue^ quae ad ratiouabilis traditi vobis ovilis salutem pertiuet^
peragatis; commuue lucrum existimantes, quod per vos et vestrum')
germanum et comministratorem, nostrum autem dominum et patri-
Prov. archara, pacem totius orbis ecclesiarum esse provisam. Frater enm
is, 19. ^ fratre adjuvari^) spiritualiter , murus est inexpugnahUis et civitas
munita, ex divinis est accipere scripturis. Nam si*) quae inter-
cessionibus vestrae beatitudinis geueralis trauquillitas ecclesiis ortho-
Luc. 2,24. doxorum fuerit redonata, gloria quidem in excelsis Deo omnium
Salvatori per angelos cum laetitia referetur, pax vero in terra con-
firmabitur, bona autem voluntas in fidelibus conunimis Domini et
Salvatoris uostri Jesu Christi servis fundetur.
3. Adjicieut igitur uostris supplicationibus, quod minus dictum
est, Johaunes sauctissimus episcopus Claudiopolitanae civitatis noster
comministrator, et HeracHanus revereudissimus pre^byter sanctae
majoris ecclesiae et cohabitator^ praedicti sanctissimi archiepiscopi
et patriarchae Epiphauii, et Constantiuus vir reverendissimus diaco-
uus ejusdem sauctae ecclesiae, qui probationem suae rectae fidei et
bouae voluutatis olim his, qui a vestra apostohca sede fueraut di-
recti, dedisse^) cognoscimtur : digui autem et vestrae sanctitatis et
miuistratione pacis, et gratiae Domini nostri Jesu Christi Dei uostri
') a^ vesirum Germanum cum prima littera m^uscula, quaai nomen propriom
cfferretur. Graece dubio procul exstabat i^BXtpov %ul avXXsttovgyov, quod in-
terpres fratrem ei consacerdotem seu comministrum latine convertere debnerat, ac
subinde: pax ... sit provisa^ seu paci sit provisum atque consultum,
Epiphanium munus obiisse, quo Epiphanius apud Johannem, et Johannes apud
Timotheum utriusque decessorem functi fnerant.
et unitionis sanctarum ecclesiarum monstrabuntur. Quos, speramus, (a. 620.)
laetantes in Domino et pacem desideratam nuntiantes, ad nos citius
vestris Deo amabilibus correctionibus ®) edoctos remeare dignemini.
Omnem in Christo fratemitatem nos quoque et qui nobiscum sunt
plurimum salutamus.
Et sabsoriptiones.
Theophilus misericordia Dei episcopus Heracliensis civitatis
metropolitanus , subscribens in sjnodalibus, saluto vos in Domino,
domine.
Basiliscus misericordia Dei episcopus Cyzinensium^) metropoli-
tanus ut supra.
Stephanus misericordia Dei episcopus Nicomediensium metro-
politanus ut supra.
Esaias misericordia Dei episcopus Rhodiae civitatis metropoli-
tanus ut supra.
Anastasius misericordia Dei episcopus Nicaeensium metropoli-
tanus ut supra.
Johannes misericordia Dei episcopus Claudiopolitanae civitatis
provinciae Isauriae ut supra.
Paternus miserieordia Dei episeopus^®) provinciae Scythiae me-
tropolitanus ut supra.
Marcianus raisericordia Dei episcopus Calchedonensis civitatis
metropolitanus ut supra.
Patricius misericordia Dei episcopus Eudoxiopolitanae civitatis
nietropolitanus ut supra.
Polydeucius misericordia Dei episcopus Antiochenae civitatis
metropolitanus ut supra.
Eulogius misericordia Dei episcopus Melisiecium civitatis metro-
politanus ut supra.
Stephanus misericordia Dei episcopus Philomeliensis civitatis
provinciae Pisidiae ut supra.
Bupra interpretis lapsus.
Theopkiltim Heracliensem , Anastasium Nicaeensem^ Marcianum Calchedonensem, Jo-
hannem Claudiopolitanumt Phocam Dardanae et Marcianum Marcianae civitatis epi-
scopos,
^") Is est Tomitanae civitatis episcopus, quema Scythis monachis nominatim
accusatum Germanus sociique legati epist. 76 n. 3 nuntiant.
(a.620.) Christodolus ^ *) mlsericordia Dei episcopus Methjmnensis civi-
tatis ut supra.
Palmantius mininius episcopus Oenandae civitatis proyinciae
Lyciae ut supra.
Johannes misericordia Dei episcopus Attaliensis civitatis ut supra.
Johannes misericordia Dei episcopus Oljmpinae civitatis pro-
vinciae Lyciae ut supra.
Marcianus minimus episcopus Marcianae civitatis proyinciae
Lyciae ut supra.
Phocas minimus episcopus Dardanae civitatis proyinciae Hel-
lesponti ut supra.
Zoticus misericordia Dei episcopus Carpatiensis civitatis pro-
yinciae Lisularum ut supra.
Sabbatius misericordia Dei episcopus Stratoniciae civitatis pro-
vinciae Lydiae ut supra.
◆
From:Unknown correspondent
To:Pope Hormisdas, Rome (Constantinople)
Date:~515-523 AD
Context:Part of the papal correspondence surrounding the Acacian Schism (484-519), the major breach between Rome and Constantinople over the condemnation of the Monophysite patriarch Acacius. Pope Hormisdas (514-523) worked tirelessly to resolve this schism, which was finally healed in 519 under Emperor Justin I.
[This letter is part of the extensive diplomatic correspondence generated by the resolution of the Acacian Schism. The schism had divided the Eastern and Western churches for thirty-five years over the condemnation of Patriarch Acacius of Constantinople, who had promoted a compromise formula (the Henotikon) that Rome rejected as insufficiently orthodox. Hormisdas conducted negotiations through multiple embassies to Constantinople, exchanging letters with emperors, patriarchs, imperial officials, and powerful aristocratic women at court. The correspondence reveals the machinery of late antique ecclesiastical diplomacy: formal theological demands, careful diplomatic language, networks of lay and clerical allies, and the constant anxiety of a pope trying to manage events happening months away by letter.]
Modern English rendering for readability. See the 19th-century translation or original Latin/Greek for scholarly use.