Letter 158

From: Unknown sender To: Unknown recipient (bishops) Date: ~515-523 AD Context: Part of the papal correspondence surrounding the Acacian Schism (484-519), the major breach between Rome and Constantinople over the condemnation of the Monophysite patriarch Acacius. Pope Hormisdas (514-523) worked tirelessly to resolve this schism, which was finally healed in 519 under Emperor Justin I. [This letter is part of the extensive diplomatic correspondence generated by the resolution of the Acacian Schism. The schism had divided the Eastern and Western churches for thirty-five years over the condemnation of Patriarch Acacius of Constantinople, who had promoted a compromise formula (the Henotikon) that Rome rejected as insufficiently orthodox. Hormisdas conducted negotiations through multiple embassies to Constantinople, exchanging letters with emperors, patriarchs, imperial officials, and powerful aristocratic women at court. The correspondence reveals the machinery of late antique ecclesiastical diplomacy: formal theological demands, careful diplomatic language, networks of lay and clerical allies, and the constant anxiety of a pope trying to manage events happening months away by letter.]

8CU (a.5l9m. Indiculus, quem acceperunt legati nostri^) qui supra. Jau.) Qnvi in parlibus Orientalibus {n. 1), quid Consiantinopoli (n. 2), quid post susceptoi in commujHonem regiae wbis aliosve episcopos ipsis agendum sit, instruit (». S). 1. Quum Deo propitio partes Orientales fueritis ingressi, si qui episcopi vobis occurrerint, et libellum, cujus continentiam per- cepistis, a se subscriptum oflerre voluerint, suscipite, eisque prae- l)ete sanctae communionis consortium. Si vero occurrentes episcopi eo, quo superius diximus, ordine profiteri noluerint, a vobis equi- dem sub sacerdotali affectione tractentur: sed neque vobis sit cum •^) Ed. ad pacis . . . (cum G*) exhortet. Quod in exoret correximus. Ita inir» epist. 62 exhortans favorem pro exorans favorem recurret. Antea c* nd pseii gaudia; quo admisso non displiceret c' conjectura, qua legendum potat exsulict. 49 ') H. c. quos se direxisso ad caJcem superioris cpistolae meminit, et qno- rum nomina sequeus epistola n. 4 aliaequt> indicant. In vulgatis loco nostri qni supra, quae cx G* revocamus, substitutum erat apostolicae sedis, Legfttod ifl* cum Grato Constantinopolim redeunt^} vel etiam paulo ante ex Urbe profectoi esse, adeoque lianc ac septem subsequgntes epistolas eodem fere tempore, qno tres superiores, traditaa esse, ad epistolam 46 probavimus. Indicalum hunc cum priorc, hoc cst cum epistola 7, conferre operao pretium fuerit BPISTOLAE 48. 49. 839 liis mensa commiiiiis , neque ab his vel victualia praesumatis acci- (a. 519.) pere, nisi tantum subvectionem, si causa poposcerit, et hospitalita- l;em, ne credant se omnino fastidiose despectos. 2. Quum autem Constantinopolim Deo adjuvante veneritis, in jam secedite'), quam imperator praebuerit, mansionem; et nullum id salutationem vestram prius permittatis accedere, exceptis his, JU08 ipse miserit imperator aut quos nostrae communionis esse cog- loseitis, donec ipsum principem videatis. Cui praesentati, salutantes itteras nostras oflferte, suggerentes, magnum nos de ejus imperio jaudium percepisse, et nimium gratulari, quod eum Deus omnipo- bens ad hoc evexit^) juxta ejus sacras litteras, ut secimdum ea, quae junt ab apostolicae sedis constituta praesulibus, Deo auctore et re- 5no ejus adnitente, ecclesiarum et pax et unitas his temporibus iesiderata proveniat. Quodsi vos hortatus fuerit, ut Constantino- politanum videatis episcopum, intimate vos praefinita habere, quae 3tiam ab eis saepe sint cognita, quae ab universis episcopis catho- icam communionem amplectentibus professio debeat celebrari'*). Haec ti episcopus Constantinopolitanus implere paratus est, ei gratanter oc- :urrimus; si vero sedis apostolicae adhorlationem sequi contemnit, quid wcesse est, ut ad occasionem contentionis salutatio nostra proficiai, juibus non esi disputationis aut certaminis causa in mandatis? Si vero mperator sibi aperiri voluerit, quid sit quod ab episcopo fieri po- ituletis, formam libelli quam portatis ostendite. Quod si de aua- hemate Acacii consentiens, successores ejus dixerit recitandos, ob loc quod propter defensionem Calchedonensis synodi aliqui^) eorum •) G* suscendite, b accedite, al. secedite; cui consentit illud epist. 7 n. 2: ■OTUtantinopolim pervenientes ibi secedite etc. •') Euphemius nimirum et Macedonius , in quorum gratiam populus Constan- tnopolitanus anno 518 die 15 JuHi in magna ecclesia congregatus nominatim onclamarat: Euphemium et Macedonium Ecclesiae resiitue . .. Euphemii ei Macedonii omina modo ordinentur ad perfcctam Ecclesiae ordinationem ! Item monachi ortho- loxi libellOf quem concilio quinque post diebus habito obtulerunt, in primis tetierant: Sanctae memoriae Euphemius et Macedonius expulsi et in exsiUo moriui anonice revocentur ... ponanturque in sacris diplychis ipsorum vocahula, secundum uod omnis populus ei monachicus ordo sedulo excJamavit. Immo jam a primo coetu lie 15 Julii non quieverat populus, donec Johannes accipiens diptycha ordinari jus- ii nomina in sancia memoria defunctorum archiepiscoporum hujtts regiae urhis Euphe- %ii ei Macedonii, ac etiam Leonis Romani pontificis, ut in actis a Baronjo initio omi VII relatis legitur. De hoc populi studio erga episcopos in exsilio propter idei assertionem defunctos certior factus Hormisda, nec ratus tamen, in sacris liptychis sinendos esse eos qui extra communionera sedis apostolicae obiissent, (a. 519.) fuerint exsilio deportati; insinuabitis; nihil vos de libelli posse fonna decerpere^ in qua sequaces damnatorum pariter continentnr. Sed si eos ab hac non potueritis intentione deflectere; saltem lioe a^ quiescite^ ut anathematizato specialiter per libellum^ quem Tobis *f.«Mc- dedimus, Acacio, de *praedecessorum ejus nominibus taceator, abrasis eorum de diptychorum inscriptione vocabulis. Quo facto episcopum Constantinopolitanum in vestram communionem accipite. 3. Libellum vero vel episcopi Constantinopolitani vel alionuD^ quos Tos suscipere Deo Yolente contigerit; primo agite, ut praeeente populo recitetur. Quodsi hoc fieri non poterit*), saltem in secre- tario praesentibus clericis et archimandritis relegatur. Haec omnia si Deo fuerint volente completa, imperatorem rogate, ut destinatis sacris per metropolitanos episcopos, adjunctis ipsius episcopi^) litte- ris; innotescat; episcopum Constantinopolitanum suo quoque con- sensu celebrata professione, quam sedes apostolica destinaTit, in unitatem communionis fuisse susceptum. Quibus litteris etiam ipaos hortetur similia profiteri. Quodsi in hac parte imperator aliqiud difficultatis attulerity episcopus Constantinopolitanus^ directis prae- ceptionibus episcopis suis paroecialibus^) vel ceteris metropolitanis, eis praesentibus^), qui a vobis pariter directi fuerint, quid ipee fecerit; innotescat: quod ab eo modis omnibus vos oportet exigere; ut facti hujus testimonio peragrante etiam universos^ vel qui longe sunt positi; latere non possit.