Letter 26

From: Avitus, bishop of Vienne To: Apollinaris, bishop Date: ~515 AD Context: Avitus reports that a military threat on the border has receded and asks whether Apollinaris has been able to leave the safety of his fortified position. Bishop Avitus to Bishop Apollinaris. I am confident — and I have no doubt it is by divine gift — that our shared joy has been announced through shared reports. For what I suspect has already reached you: even those who were said to be ravaging the frontier have turned back. I am therefore sending this letter out of concern, so that you may assess whatever further news of security reaches you — or so that I may learn whether the free road back to the city has yet drawn you away from the habit, or rather the love, of your siege position. In the meantime, those little cakes you promised — could you send them?

Avitus episcopus Apollinari episcopo. Confido plane nec dubito divino munere communem laetitiam communi praesentiae nuntiatam. Nam quod et ad vos iam suspicor pervenisse, etiam illi, qui vastare limi- tem dicebantur, reversi sunt. Vnde causa sollicitudinis has direxi, ut, quae ad vos postea de cuiuscumque securitatis augmento pervenerint, iudicetis: aut si iam ad civi- tatem liber recursus a consuetudine vos, immo potius ab amore obsidionis extraxit. Propterea magdaliola illa, quae promisistis, spero, ut cum observationis brevieulo dirigi iubeatis. Hactenus familiariter; hinc quod restat, quia iam libet, paulo hilarius indicabo. Signatorium igitur, quod pietas vestra non tam promittere quam offerre dignata est, in hunc modum fieri volo: anulo ferreo et admodum tenui, velut concurrentibus in se delphinulis concludendo, sigilli duplicis forma gemino cardine volubilis inseratur, quae, ut libuerit, vicissim seu latitabunda seu publica obtutibus intuentum alterna vernantis lapilli vel electri pallentis fronte mutetur. Nec quidem talis electri, quale nuper, ut egomet hausi, in sancto ac sincerissimo impollutae manus nitore sordebat, cui corrup- tam potius quam confectam auri nondum fornace decocti crederes inesse mixturam: vel illam certe, quam nuperrime rex Getarum secuturae praesagam ruinae monetis publicis adulterium firmantem mandaverat. Sed sit eiusmodi color, quem aequaliter ac modeste ruborem ab auro, ab argento candorem, pretiositatem ab utroque, a ceteris rapientem fulgorem artificiosa, siquidem medioxima, viroris commendet amoenitas. Si quaeras, quid insculpendum sigillo: signum monogrammatis mei per gyrum scripti nominis legatur indicio. Medium porro anuli ab ea parte, qua volae clausae vicina- bitur, delphinorum, quorum superius capita descripsimus, caudae tenebunt. Quibus lapisculus ob hoc ipsum quaesitus, oblongus scilicet et acutis capitibus formatus inde- tur. Ecce habes quoddam tantummodo speculum dogmatis exequendi. Nec tamen amplitudinem elegantiae tuae sic ad memoratum exemplar coarto, quasi liberum non sit addere, quod videtur. Licebit porro supercurrenti ingenio vestro terminos prae- scriptae demandationis excedere. In fine autem epistulae luteo operi, sine quo tamen non transigetur, faeculentus sermo deposcit, ut artificem figulum brevi tenendum e vestigio dirigatis, qui nobis qualibus strui mensuris cribrati cenaculum furni vel intra quod spatium fossilis glae- bae scrobis, sordibus saeptae animalium pedibus, coctilis caeni glutinum lentari possit, instituat.